• Valeriaan

Valeriana Officinalis

De botanische benaming komt van het Latijnse 'valere' wat betekent zich prettig voelen, gezond zijn. De plant wordt van oudsher gebruikt omwille van zijn rustgevende en heilzame eigenschappen.

Valeriaan is een meerjarig vaste plant die tot 2m hoog kan worden. De holle, gegroefde stengels groeien rechtop en zijn nagenoeg onvertakt. De bladeren zijn over het algemeen gaafrandig en hebben een lengte tussen de 15-35 cm. Het wortelstelsel bestaat uit een korte wortelstok met of zonder uitlopers.

De plant bloeit uitbundig van mei tot augustus, met talrijke sterk geurende bloemen in roze-witte bloemschermen.

De echte valeriaan houdt van een vochtige standplaats en groeit in de natuur graag in vochtige weiden, bossen en greppels.

De plant vermeerdert zich via z'n wortelstok op enkele jaren tot een flinke groep.

Valeriaan wordt niet als keukenkruid gebruikt.

Voornamelijk de wortel wordt medicinaal gebruikt voor allerlei aandoeningen.

Meestal zijn het de gedroogde wortels van valeriaan die worden gebruikt, men vindt ze terug in allerlei natuur- en voedingswinkels. Verse wortels geuren fijn, pas na het drogen scheiden ze een sterke en kenmerkende, meer onaangename geur af.

In de homeopathie is valeriaan bekend omwille van zijn heilzame werking: valeriaanwortels worden aangewend als kalmerend middel, bij slapeloosheid, nervositeit en spanningen. Het heeft ook een gunstige effecten bij hartklachten, hoofdpijn, zenuwzwakte, angsten en maagkrampen. De toepassing varieert van allerlei extracten in flesjes tot zakjes met valeriaan om onder het hoofdkussen te leggen voor het slapen gaan of poeders om thee mee te zetten of om te verdampen.

De sterke, doordringende geur van het gedroogde kruid heeft op katten een sterke aantrekkingskracht, waardoor het in sommige streken ook kattekruid genoemd wordt.